‘Het klopt niet,’ voelde ik, ‘dit kan toch niet de bedoeling van het leven zijn?’ Toen de advertentie van mijn huidige vakantiewoning voorbijkwam, besloot ik daarom in het diepe te springen; mijn baan op te zeggen, en mijn appartement in Amsterdam te verkopen.
Ik voelde dat het niet klopte, maar het verbaasde me dat zo weinig mensen zich hiermee bezig houden. Het is toch overduidelijk dat het niet klopt? In het donker opstaan, in het donker thuiskomen, de hele dag tussen vier betonnen muren. Je kan mij niet wijsmaken dat het merendeel van de mensen dit graag doet. Eigenlijk klopt bijna niets durf ik nu te stellen. Bijvoorbeeld alleen al de gezondheidszorg, waarbij geld i.p.v. gezondheid het hoofddoel is. Als we alleen al daar even bij stilstaan.
Echt even bij stilstaan. Hoe bizar dat eigenlijk is.
En dat kunnen we naar alles doortrekken. Wanneer hebben we bedacht dat het normaal is om dertig kinderen vijf dagen per week in een klaslokaal te stoppen, en vol te proppen met informatie, waardoor ze zich zogenaamd zouden ontwikkelen? Of de magie en kracht van seksualiteit, terwijl er een deken van schaamte overheen hangt en porno altijd beschikbaar is. Of de kracht van echte vriendschap en diepe verbinding die wordt overschaduwd door technologie. Het verbaast me niet dat zoveel mensen zich depressief, levenloos of afgevlakt voelen. Ook hier durf ik nu te stellen dat dit een merendeel van de mensheid is.
Volgens mij zien veel mensen wel dat het niet klopt en toch kiezen ze ervoor om op de oude voet door te gaan. Het is denk ik niet eens een bewuste keuze, het is meer een soort gewenning, het nooit anders gezien hebben. Ook weten we denk ik niet zo goed hoe het anders kan. Dan maar doorlopen op een doodlopende weg. Liever dat, dan het onbekende in en afwijken van de norm.
Zijn we zo uit contact met onszelf? Laten we ons zo gemakkelijk leiden door de buitenwereld? Wel als we naar de geschiedenis kijken. En ook de staat van het huidige onderwijs verklaart het wel: Een plek waar we worden klaargestoomd om in de maatschappij te passen. Dat in plaats van beseffen dat we al compleet zijn, leren vertrouwen op onze innerlijke leiding en onze unieke talenten cultiveren. Ook moet ik wel eens denken aan ‘sinterklaas,’ dat kinderen zo teleurgesteld zijn als ze horen dat hij niet bestaat. Ik vraag me af hoe oud ik zou zijn geweest voordat ik er zelf achter was gekomen als niemand het me had verteld
Mij lukte het niet meer om te conformeren aan wat zogenaamd normaal is. Ik koos ervoor om wel het onbekende in te stappen. Ook ik wist niet wat dan wel, maar wat ik wel wist, was dat dit het niet was. Dit voelde als een doodlopende weg. In die zin had ik weinig te verliezen. Mijn leven zou in ieder geval veranderen. En een verandering dat was het.
Ondertussen ben ik bijna een jaar verder. Met vallen en opstaan, hoogte en dieptepunten. Wel kan ik nu met volle overtuiging zeggen dat ik blij ben dat ik deze stap heb gezet. Mijn huis is nog steeds niet af, maar stap voor stap wordt het steeds mooier. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat dit waarschijnlijk ook zo voor de maatschappij werkt. Stoppen met wat niet meer goed voelt en een eerste stap zetten in een nieuwe richting, waarna de weg zich bij elke stap verder zal ontvouwen.
Wat me verwondert zijn de dingen die ik onderweg ben tegenkomen. De ‘extra’s’ die het brengt. Zo ervaar ik een verdieping van de band met m’n familie en ontstaan nieuwe vriendschappen. Ook de kracht en waarde van community mag ik ervaren: Zoveel mensen hebben me al geholpen met klussen, eten maken, emotionele support of gewoon een knuffel. Niet omdat ik ze daarvoor betaalde, maar omdat ze het fijn vonden. Zo’n overvloed aan liefdevolle steun ervaar ik. Ook geniet ik heel erg van de gesprekken die hier ontstaan. Gesprekken over dromen, de maatschappij, over hoe het anders kan en wat ons tegenhoudt om daadwerkelijk een stap te zetten.
Het meest waardevolle vind ik nog de veranderingen die het intern in mij teweeg brengt. Alle patronen, angsten en overtuigingen die ik al heb mogen loslaten door met meer afstand naar de maatschappij te kijken ,en me daardoor minder te laten beïnvloeden. Ook merk ik dat mijn visie over waar we als samenleving staan steeds helderder wordt. Dat ik daar steeds meer op durf te vertrouwen. Dat we als samenleving nu op dit punt staan, omdat veel mensen uit contact zijn met hun innerlijke leiding. Dat precies die leiding er weer voor kan zorgen dat we een nieuwe weg gaan bewandelen die wel klopt en toekomstbestendig is. Ik ervaar dat de verbinding met mezelf steeds sterker wordt en het doet me realiseren dat we in potentie allemaal zo krachtig zijn.