Soms zouden we iemand misschien wel door elkaar willen rammelen: ‘Heb je dan echt niet door hoe het zit?’ ‘Hoe kan je dat nou niet zien?’ En toch… werkt dat vaak averechts. Onbegrip, onvermogen, afstand, verbroken vriendschappen, verbroken relaties. Terwijl we eigenlijk het liefst willen verbinden en begrepen willen worden. We willen met de ander delen wat wij zien, maar het lukt niet. We creëren alleen maar meer afstand. Hoe kunnen we ons perspectief dan wel met een ander delen?
Bewustzijnsverruiming gaat gepaard met verantwoordelijkheid. Zolang we iets niet weten kan niemand ons namelijk iets kwalijk nemen. Dan zijn we nog onschuldig. Daarom zijn kinderen ook zo onschuldig: ze zijn nog minder bewust. Ouders dragen dan de verantwoordelijkheid en begeleiden kinderen om zo stapje voor stapje zelfstandiger te worden. Bewustwording is een vergelijkbaar proces: stapje voor stapje worden we bewuster, daarmee zelfstandiger en minder beïnvloedbaar. Steeds meer vertrouwen we op onze eigen signalen en intuïtie, in plaats van blindelings op een ander te vertrouwen omdat die ander toevallig gestudeerd heeft of een witte doktersjas draagt. We weten zelf wat waar is, en wanneer een ander iets zegt dan controleren we zelf of dat ook voor ons klopt.
Vaak staan we niet te springen om meer verantwoordelijkheid te dragen. Verantwoordelijkheid betekent namelijk dat we niet meer per definitie onschuldig zijn, maar schuldig gevonden kunnen worden. Als je eenmaal iets weet, kan je het niet meer niet weten. Als we onschuldig en authentiek willen blijven, dan zal ons leven veranderen wanneer we ons bewustzijn verruimen. De manier waarop we leefden past dan namelijk niet meer bij ons nieuwe bewustzijn. En precies die verandering weerhoudt mensen ervan om bewuster te worden. Het is spannend. Het beïnvloedt ons leven. Dat kunnen we maar in kleine doseringen aan, anders ontstaat kortsluiting.
Kortsluiting ontstaat wanneer we meer informatie of energie te verwerken krijgen dan ons systeem aankan. Eigenlijk een geniaal mechanisme zodat we niet doorbranden. Als iets te veel of te confronterend is, wordt dat geblokt in ons bewustzijn. Ook met trauma werkt dat zo: als een situatie te overbelastend is, dan wordt het opgeslagen in ons onderbewuste, tot een moment dat ons systeem wel klaar is om het te verwerken. Daarom hebben sommige mensen geen herinneringen aan traumatische gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt: hun systeem heeft het geblokkeerd, uit zelfbescherming. Alles om te overleven. Jarenlange vriendschappen en familiebanden zijn dan minder belangrijk.
Hoe kan je dan iemands bewustzijn wel beïnvloeden? Door het zelf te belichamen. Door het juiste voorbeeld te geven. Door ons leven vorm te geven aan de hand van dat nieuwe bewustzijn. Door ons te richten op hoe het wel klopt, wat we wel willen, in plaats van wat er allemaal niet goed gaat. Dat is genoeg, en dat is heel veel. Het is gemakkelijker om anderen te vertellen wat ze zouden moeten doen, dan dat we dat nieuwe bewustzijn zelf gaan belichamen.
Alleen al door niet te overtuigen, niet te bombarderen met informatie, dragen we veel bij. Doordat wij het nieuwe bewustzijn belichamen heeft alleen onze aanwezigheid al veel invloed. Als het dan ook lukt om met de ander in verbinding te blijven, zodat de persoon ontvankelijk blijft voor onze energie en ons niet blokkeert, dan beïnvloedt onze aanwezigheid automatisch het bewustzijn. We zijn namelijk energetische wezens en naast de fysieke ervaring gebeurt er nog veel meer op energetisch niveau.
Om echt invloed ui te oefenen moet iemand ons vertrouwen en moet het veilig voelen. Juist iemand in zijn waarde laten, helemaal zichzelf laten zijn, zorgt voor veiligheid, verbinding en ontspanning. Pas als er genoeg ruimte en ontspanning is, kan iemand nieuwe informatie toelaten. Als wij dat nieuwe bewustzijn al belichamen hoeven we misschien niet eens uit te reiken, maar komen ze vanzelf naar ons toe.
Iemand actief van informatie voorzien is niet per definitie slecht, maar we moeten daar heel voorzichtig mee zijn, zodat we geen onnodige afstand of onveiligheid creëren. Expliciet vragen of we iets mogen delen of vragen of de ander even de tijd wil nemen om naar ons te luisteren, is dan noodzakelijk. Toch werkt het beter als mensen zelf naar ons toekomen. Als we echt een groter bewustzijn belichamen, dan is ons leven vrijer, liefdevoller en meer in verbinding. Dat valt op en dat willen ze ook.
Als wij vinden dat iemands bewustwordingsproces te langzaam gaat, dan is dat een teken dat we ons teveel met anderen bezig houden en onze aandacht op onszelf mogen richten. Hoe graag we ook zouden willen dat het sneller gaat, iedereen groeit op zijn eigen tempo en sommige mensen hebben daar veel meer tijd voor nodig. Als we dan toch proberen om het proces te manipuleren, toch een beetje te pushen, dan zit ons ego in de weg. Dan vinden we dat het op onze manier moet. Dat het sneller moet, in plaats van iemands proces te respecteren. We creëren dan onnodige frictie wat ten koste gaat van het vertrouwen en de veiligheid, wat iemands bewustwordingsproces alleen maar vertraagt.
Zelf verantwoordelijkheid pakken in plaats van anderen vertellen wat ze zouden moeten doen. Dat voelt misschien oneerlijk… ‘Al die mensen die hun kop in het zand steken, wegkijken, nergens druk over maken, en wij maar verantwoordelijkheid dragen en ons leven daarnaar vormgeven’. Toch is dat de beweging die we allemaal op ons eigen tempo maken. We willen ons bewustzijn verruimen en daarmee ons leven. Wat ons vroeger vervulde geeft nu geen voldoening meer. Steeds meer voelen we de behoefte naar verdieping, authenticiteit en onszelf zijn.
Steeds bewuster worden gaat gepaard met loslaten wat we niet zijn en ons niet meer dient. Vaak is dat geen gemakkelijk proces en toch willen we achteraf nooit meer terug. Achteraf, want als we er midden in zitten met al onze pijnen en ongemakken, dan voelt het vooral oneerlijk en veel. Daarom is dosering zo belangrijk: stapje voor stapje, zodat geen kortsluiting ontstaat. Laten we ook anderen de ruimte gunnen en ze niet bombarderen. Laten we, als we dan echt zo bewust zijn, ons richten op verbinding, een veilige bedding creëren en zelf het goede voorbeeld geven.