Oorlog in of buiten onszelf? Wat laat deze oorlog ons zien? De buitenwereld is een reflectie van onze binnenwereld. Waartoe nodigt het ons uit? Aan de ene kant weten we dat wegkijken niet de oplossing is. Spiritual bypassing heet dat: alleen maar licht en liefde, en doen alsof het donker niet bestaat. Aan de andere kant willen we onze energie hooghouden. Willen we niet verdrinken in de ellende en het slechte nieuws. Daar wordt de wereld tenslotte ook niet mooier van. Dus wat dan wel?
Momenteel komt er volgens mij steeds meer donker in het licht. Wat in Israël en Gaza gebeurt, dat is verschrikkelijk, dat vooropgesteld. Tegelijkertijd gebeuren er op dit moment nog veel meer verschrikkelijke dingen die het nieuws niet halen. Donker dat nog niet in het licht staat. Dat betekent niet dat het niet bestaat, het is alleen nog niet zo zichtbaar. Wat nou als er weer wat anders aan het licht komt? Gaan we daar dan weer al onze energie aan geven? Waar is de balans tussen aan de ene kant niet wegkijken en tegelijkertijd onze kostbare energie niet verspillen?
Het donker is er. Dus ontkennen helpt niet. Voordat we kunnen transformeren moeten we het eerst erkennen. Tot die tijd onderdrukken en verstoppen we het. Het donker is er dan net zo goed. Het beïnvloedt nog steeds ons leven. Het is alleen minder zichtbaar.
Erkennen van het donker stellen we meestal zo lang mogelijk uit. Omdat het pijn doet. Het maakt ons boos, bang, verward of verdrietig. Het liefst blijven we weg van die plek. Als we dan toch, wellicht gedwongen, op die plek komen en het donker onder ogen zien, dan komen we vaak in de weerstand. We gaan vechten en ons verzetten. Maar dat helpt niet. Daarmee gaat het niet weg en wordt het zelfs groter.
Soms lijkt weerstand bieden de enige optie, dan voelt iets te pijnlijk om te erkennen en te accepteren: ‘dit is vreselijk, gruwelijk, dit mag niet zo zijn.’
Maar het is zo.
Ook al mag het niet zo zijn.
Het is zo.
Dus hoe kunnen we daar wel mee omgaan als verzetten niet helpt? Accepteren betekent niet dat we het goedkeuren. Als we iets accepteren dan kunnen we iets nog steeds vreselijk vinden en zelfs afkeuren. Oorlog accepteren betekent ‘accepteren dat de oorlog er is’ niet ‘oorlog accepteren’ en daarmee goedkeuren. Het enige wat we doen is het erkennen van de realiteit, omdat het simpelweg zo is in het hier en nu. Het is volwassenheid: niet meer wegkijken, maar de realiteit omarmen. Door te accepteren laten we los omdat we stoppen met weerstand bieden. Weerstand bieden kost veel energie en door te accepteren laten we los, komt deze energie vrij, waardoor we onze kostbare energie op iets anders kunnen richten.
Stoppen met weerstand bieden is confronterend. Want wat moeten we met al die woede, angst en verdriet als we niet meer naar de ander wijzen? Die emoties kunnen we ook constructief kunnen inzetten. Het zijn oerkrachten. Krachten waarmee we bergen kunnen verzetten.
Stoppen met weerstand bieden is dus niet hetzelfde als wegkijken. Het is juist erkennen, maar er niet in blijven hangen. Niet onze macht weggeven, maar in onze kracht staan. Verantwoordelijkheid pakken voor ons eigen leven en daar waar we wel invloed kunnen uitoefenen. Verbinding maken met onze kern en ons licht. Daar waar het donker ons juist van weghoudt. In essentie zijn we liefde, alleen zijn sommige mensen daar heel ver van afgedwaald. Dat licht mogen we weer vinden. We mogen naar binnen keren. Her-inneren.
In ons licht staan is spannend, en extra lastig als we boos zijn op ‘de ander’. Het is lastig omdat het pijn doet wat er om ons heen gebeurt. Het is uitdagend om dan zelf wel in onze kracht te staan en onze energie constructief te gebruiken.
Laatst hoorde ik iemand zeggen: ‘We moeten onze rug rechthouden, mensen die hun mond houden zijn lafaards!’ Dat is inderdaad belangrijk, onze rug rechthouden: het donker erkennen en niet wegkijken. Maar dan zijn we er dus nog niet. Wijzen is makkelijk, maar we mogen de volgende stap zetten. We mogen verantwoordelijkheid nemen voor onszelf. Dat is pas je rug rechthouden. Je rug rechthouden met een groot hart.