Wat een reis: Mn stem laten horen, zichtbaar worden, een eigen blog starten bijvoorbeeld. “Waarom zou ik? Wie ben ik? Waarom zou ik delen wat ik zie? Wat loop ik nou de ‘teacher’ uit te hangen.’ Enkele gedachten die wel eens naar boven komen.
Spannend vind ik het om zichtbaar te worden en iets neer te zetten. Vroeger helemaal, met het spreken voor groepen. Ik had mega last van spreekangst, zo erg dat ik een black-out kreeg, rode vlekken, en het publiek niet meer zag. Toch voelde ik dat ik er wat mee wilde, dus ben ik lid geworden van een spreekvereniging: Twee jaar lang oefenen met spreken voor groepen. Stapje voor stapje steeds iets beter, maar vooral heel veel weerstand en ongemak. Tegelijkertijd ervaarde ik daarmee juist ook doorbraken en hoogtepunten, bijvoorbeeld als ik weer een goede speech had gegeven. Afgelopen jaar werd ik zelfs gevraagd om een verhaal te vertellen op een magische plek, op het strand, in Egypte, voor ongeveer honderd personen. Heel spannend vond ik het en tegelijkertijd was ik super trots toen ik het had gedaan. Volgens mij zijn dit voorbeelden van groeipijn, het voelt spannend om nieuwe dingen te doen, buiten onze comfortzone te stappen en steeds meer te expanderen.
Nog pijnlijker dan groeipijn is het om te stagneren, om geen expressie te geven aan datgene wat we eigenlijk van binnen graag willen, maar niet doen omdat het veel te spannend of moeilijk lijkt. De zin:‘The song that was never sung’, komt dan ook echt bij me binnen. Het is net zoiets als spijt hebben van dingen die we niet gedaan hebben. De kunst is denk ik om wel die stapjes te zetten maar ze niet te groot te maken, zodat de spanning dragelijk blijft.
Met m’n blog ervaar ik een vergelijkbaar proces als met het spreken. Op momenten wil ik m’n blog helemaal verwijderen. Waarom zou ik zoveel energie stoppen in het schrijven van artikelen? Tegelijkertijd merk ik ook dat het goed voor me is. Dat ik het graag doe, van nature ook: schrijven, nadenken over het leven, verklaren, en kijken hoe het beter kan. Dat het een manier is om expressie te geven aan mezelf. En toch is er de weerstand, de weerstand om te delen en ook om echt de energie te investeren om het tot een eindproduct te maken waar ik tevreden over ben.
Interessant die weerstand om te delen, want kleine kinderen hebben daar nog geen last van. Ooit een kind gezien die zich afvraagt of het wel waardevol is wat hij gecreëerd heeft? Een kind laat vol trots zijn tekening zien waar een paar gekleurde krassen op staan. Het gaat er niet om of het goed genoeg is en of hij daarmee bijdraagt. Het is een pure vorm van zelfexpressie. Kleine kinderen hebben nog niet geleerd dat ze eerst iets moeten presteren om goed genoeg te zijn.
Ook al vind ik het zelf vaak lastig om echt mijn ruimte in te nemen, kan ik me heel dankbaar voelen voor de bijdragen van anderen. Voor de manier waarop zij expressie geven aan zichzelf. Of dat nou muziek is, een lekker gerecht of gewoon een aanwezigheid, het kan van alles zijn. Het is zo fijn om van elkaars unieke talenten en giften te genieten, en ons te verwonderen in deze prachtige wereld vol creaties. Zonde eigenlijk als we de wereld onze creaties onthouden. Daarnaast weten we van te voren niet wat de impact is van onze bijdrage. Van Gogh bijvoorbeeld is zich in zijn leven niet bewust geweest van de impact van zijn werk, omdat hij pas na zijn dood echt bekend is geworden. En zelfs als iemand iets creëert wat niet mijn smaak is, dan nog kan ik verwondering voelen voor het simpele feit dat diegene expressie geeft aan zijn unieke zijn en omdat iedereen zo anders is.
Wat wonderlijk eigenlijk, zoveel verschillende creaties op aarde terwijl iedereen uniek is. We willen allemaal voelen dat we daar onderdeel van zijn. We willen voelen dat we van betekenis zijn voor een ander, ondanks de angsten en overtuigingen die ons tegenhouden. En uiteindelijk gaat het er niet eens om of een ander ons waardeert. We ‘zijn’ namelijk al onderdeel van het geheel, de kunst is om dat te voelen. Het gaat erom dat we onszelf waarderen en expressie geven aan wat we zijn. Uiteindelijk willen we allemaal zijn als dat kind, die vol enthousiasme zijn tekening laat zien, maar dan als volwassene. Vanuit het bewustzijn en met de middelen van een volwassene. Wat een mogelijkheden biedt dat eigenlijk.
Het is die pure vorm van zelfexpressie, van waaruit ik wil creëren. Het is een kunst om me niet te laten tegenhouden door opgebouwde overtuigingen, angsten en verwachtingen, maar door die weerstand heen te gaan. Ik wil creëren voor mezelf, omdat het al genoeg is als ik mezelf ben. Ik wil creëren omdat het plezier geeft, ik het graag doe, zelfs al zit er niemand op te wachten. Iedereen die er dan iets aan heeft is mooi meegenomen.