Toegewijd en vanuit mijn hart bezig zijn met dit klusproject, dat had ik me voorgenomen schreef ik in mijn laatste blog. Nou… blijkbaar mocht ik eerst nog een stukje dieper zakken. Een goede vriendin zei laatst tegen me: ‘Ik zou je zo graag zien breken en in tranen zien uitbarsten. Je hebt al veel tegenslagen gehad, maar echt diep raken doet het je niet. Precies dat stukje mist nog om echt verbonden te zijn, dat je echt voelt dat het je raakt. Dat het belangrijk is, dat het er toe doet.’ Nog geen week later is het zo ver en zit ik met rode ogen te snotteren aan haar keukentafel.
Weer staat mijn huisje vol met gereedschap, is het vies, stoffig en ongezellig. Gelukkig wordt er wel aan mijn badkamer gewerkt, maar daar kan ik nu weinig betekenen. Ook buiten kan ik nu niets doen omdat het regent. Ik loop wat doelloos heen en weer. Ik heb het koud en ben verkouden. Waarom doe ik dit? Het wordt me allemaal echt even te veel en ik besluit een goede vriendin te bellen. ‘Ik trek dit niet meer,’ zeg ik tegen haar. ‘Het liefst stop ik er helemaal mee.’ ‘Het is te veel voor mij alleen.’ ‘Ik wil gewoon dat iemand me vasthoudt en lief voor me is.’ Op dat moment breek ik en rollen de tranen over m’n wangen.
Na een goede huilsessie zit ik iets later aan de keukentafel van een andere vriendin die toevallig deze maand ook mijn buurvrouw is. ‘Volgens mij heb ik m’n breekpunt bereikt,’ zeg ik tegen haar, en weer barst ik in huilen uit. ‘Zo kan ik niet verder, er moet echt iets veranderen. Misschien moet ik alles verkopen en een camper kopen ofzo, misschien is dit gewoon niet voor mij.’
Na een nachtje slapen voel ik dat een camper kopen toch niet de bedoeling is nu. Eigenlijk is het heel fijn om een eigen plek te creëren en de mogelijkheid te hebben om daar mensen te ontvangen, realiseer ik me nu. Dit project is gewoon veel en uitdagend. Bijzonder dat ik zo diep moet zakken om echt te verbinden en te voelen dat dit van betekenis is.
Ik besluit om even een paar dagen op krachten te komen in het huis van m’n ouders die op vakantie zijn. Goede timing zo de eerste nacht dat het vriest. Na twee dagen opladen rij ik met nieuwe energie weer naar Noordwijk. Ja… toch voelt het kloppend om hiermee verder te gaan.
M’n nieuwe energie lijkt te helpen en er begint van alles te stromen. Vanuit verschillende hoeken komt hulp. Eindelijk is m’n badkamer dicht en is er een hele fijne toegewijde timmerman op m’n pad gekomen die ook nog eens direct beschikbaar was. Ik heb een architect gesproken en een plan gemaakt. Er komt iemand langs om mogelijk m’n kruipruimte te isoleren en een paar dagen geleden heb ik met een vriend een deel van de buitenwand bekleed met hout.
Terwijl ik met m’n volle aandacht op een ladder in de zon de planken tegen de muur bevestig komt dezelfde vriendin even kijken. Glimlachend en trots laat ik de wand zien die we net met hout hebben bekleed. ‘Moet je dat zien,’ zegt ze met een glimlach, ‘je staat er heel anders bij dan een paar dagen geleden.’
