Zal ik dan ook maar kleur bekennen in deze COVID kwestie? Mijn kop uitsteken, boven de menigte. Mijn stem laten horen, ruimte innemen. Mijn waarheid spreken. Ik hield me liever op de achtergrond. Lekker veilig. Ik vertelde wel wat ik vond, en ik had ook zeker een mening, maar die vertelde ik tegen mensen waarvan ik wist dat ze mijn antwoord konden ‘horen’. Ik kan tenslotte mijn ruimte innemen, maar als die ruimte er bij de ander niet is, dan heeft het weinig zin, zo redeneerde ik.
Toch zag ik om mij heen steeds meer mensen opstaan. Moedige mensen, mensen die bij hun eigen standpunt durfde te blijven, ook als zij de enige waren. Mensen die de moed hadden om op te staan, ook als de rest bleef zitten, ook als ze hierdoor werden buitengesloten, geen koffie mochten drinken als de rest van de groep wel naar binnen mocht, ook als dertig jarige vriendschappen werden verbroken, families uiteenvielen, ondanks dit alles hadden ze de moed om bij hun eigen waarheid te blijven.
Ook ik bleef wel bij mijn waarheid, maar echt opstaan deed ik niet. Op de een of andere manier kwam ik er altijd onderuit, ik mocht overal naar binnen, had geen groepjes waar ik werd uitgezet en had persoonlijk niet heel erg last van de situatie. Toch voelde ik steeds sterker dat ook ik wilde opstaan, opstaan naast deze moedige mensen, zodat we samen stonden en het net iets minder spannend was.
Maar hoe doe ik dat, opstaan? Om me heen zag ik allerlei situaties waarbij dit juist averechts werkte. Mensen die elkaar heel graag wilde overtuigen van hun eigen standpunt. Andere mensen die daardoor ‘dichtklapte’, niet meer in staat om een open houding aan te nemen, en daardoor juist niet meer kritisch durfde te kijken. Want echt kritisch kijken is heel spannend. Wat nou als de waarheid toch anders blijkt te zijn dan ik dacht? Wat nou als ik mijn hele wereldbeeld moet bijstellen? Misschien zelfs mijn hele leven moet veranderen? Daar is wel wat lef voor nodig.
Wat nou als? Wat nou als vaccineren inderdaad de juiste oplossing is en ik het bij het onjuiste eind heb? Wat nou als de mainstream media inderdaad geen objectief beeld schetst van de situatie? Wat nou als die complottheorie inderdaad een complot is? Wat nou als de farmaceutische industrie niet het hoofddoel heeft om ons gezond te maken? Wat nou als mondkapjes aanzienlijk veel besmettingen voorkomen? Wat nou als zelfs artsen het bij het onjuiste eind hebben, omdat ze wat ze hebben geleerd ook maar voor waarheid hebben aangenomen? Wanneer weten we iets echt zeker? Hoe kunnen we kritisch blijven en tegelijkertijd een open houding houden?
Wat hebben we echt nodig? Begrip denk ik en compassie. Uiteindelijk doet iedereen zijn best, ook al lijkt dat misschien niet zo. Naast onze waarheid spreken is het denk ik minsten zo belangrijk om ons in te leven in de ander. Hoe kan iemand anders er zo anders over denken dan ik? Als ik dezelfde achtergrond had, zou ik er dan ook anders over denken en waarom is dat nu niet zo? Maar boven alles, hoe kunnen we de ander respecteren en actief ons best doen om dichter bij elkaar te komen?
Dus dat is wat ik probeer, de ander te begrijpen en actief ruimte te bieden. Een open houding te houden, zonder te oordelen, ook als ik daar heel veel moeite mee heb. Ik hoef het er niet mee eens te zijn, maar ik luister wel echt, ik doe echt mijn best om me in te leven in de ander. Ik doe mijn best om de ander te begrijpen, zodat ik soms zelfs tot nieuwe inzichten kom of mijn eigen visie een klein beetje bijstel. Soms lukt het me om deze ruimte te bieden en soms niet, maar dan heb ik heb het in ieder geval geprobeerd en de volgende keer probeer ik het gewoon nog een keer.
Het zou zomaar kunnen dat wanneer ik in staat ben om de ander ruimte te bieden, dat die zich echt gehoord en begrepen voelt. Dat er dan bij de ander een oprechte nieuwsgierigheid ontstaat. Een oprechte nieuwsgierigheid en ruimte om te luisteren naar een andere visie.