‘Het voelt alsof m’n licht uitstaat,’ zeg ik tegen een vriendin. Het voelt allemaal wel prima, de ene dag leuker dan de ander, maar over het algemeen maakt het me niet zo uit of ik die dag nou wel of niet meemaak. ‘Weer een dag…’ en dan doe ik eigenlijk nog best leuke dingen. Het is niet dat ik hier niet wil zijn, maar ik kan ook niet met volle overtuiging zeggen dat ik dat wel wil. Het voelt een beetje afgevlakt, ‘prima’, en dat klopt niet zegt m’n intuïtie.
Wat is die levenslust? Het is kriebels in je buik krijgen, omdat je ergens zoveel zin in hebt. Het is oneindig veel energie hebben, omdat je zo enthousiast bent. Of je zo dankbaar voelen, gewoon omdat je leeft. Ik ken het gevoel vooral van kind zijn, als we bijna op vakantie gingen, of als we ergens mochten logeren. Er brandt dan letterlijk een vuur dat ons energie geeft en kriebels in onze buik. Als volwassene ken ik het gevoel ook wel, echt dat enthousiasme, bijvoorbeeld als ik op reis ging, of verliefd was, maar ook op heel gewone momenten. Zomaar een keer toen ik naar een lantaarnpaal keek en het me ontroerde (ja, echt waar), omdat ik me opeens besefte hoe bijzonder het is om hier te zijn met alles wat we creëren en dit allemaal te mogen ervaren.
Ik weet dat het leven prachtig is. De intensiteit van het leven, alleen al als mens leven op aarde, dat is zo bijzonder, zo’n geschenk, dan hoeft er nog niet eens iets unieks te gebeuren. Alles wat we kunnen ervaren, voelen, beleven; liefde, intimiteit, hartstocht, onze kracht, kwetsbaarheid, de schoonheid van de natuur, in bossen lopen, naar de zonsondergang kijken. Ik weet het en soms voel ik het, maar vaak ook niet.
Erkennen dat m’n licht gedimd is, dat lijkt me een goed startpunt om het weer aan te wakkeren. Erkennen dat iets echt niet klopt, zodat ik mezelf niet meer hoeft te vertellen dat het wel meevalt, dat het er nou eenmaal bij hoort. Nee, het klopt niet, ik ben hier om te schijnen! Sinds ik dat erken lijkt het opeens alsof ik de aanknop heb gevonden.
Het allerbelangrijkste in het leven wat we kunnen doen is volledig onszelf zijn, voor de wereld, onszelf, en alles om ons heen. Volledig ons licht schijnen, ons volledige potentieel laten ontvouwen, al onze unieke kwaliteiten delen. Ik weet namelijk dat we allemaal verbonden zijn. Allemaal cellen zijn van één lichaam en dat onze unieke rol vervullen het meeste is wat we kunnen doen. Wij zijn de enige die deze rol kunnen vervullen en als wij het niet doen, dan gaat niemand het doen. Het meeste wat we kunnen doen, en ook ons diepste verlangen. Sinds ik dat erken en op waarde schat merk ik dat ik dat mijn levenslust weer toeneemt.
Als kind lukt het ons waarschijnlijk nog om onszelf te zijn en onze impulsen te volgen, maar voor we het weten zitten we vast in structuren, gewoonten, banen en verantwoordelijkheden die ons leven bepalen. Voor we het weten leven we vanuit overtuigingen die we niet zijn, willen we erbij horen, weten we niet meer wie we zelf zijn. We proberen onszelf in een hokje te stoppen waar we helemaal niet in passen en uiteindelijk wordt ons licht dan vanzelf gedimd.
In onze samenleving leren we niet dat we juist bijdragen door onszelf te zijn en voor onszelf te kiezen. Dat we niet afgescheiden en dus niet egoïstisch zijn als we dat doen. Dat het zelfs onze verantwoordelijkheid is om voor ons unieke deel zorg te dragen. Je zou zelfs kunnen stellen dat het egoïstisch is om niet voor jezelf te kiezen; ‘omdat jij het spannend, moeilijk of uitdagend vindt, onthoud je de hele wereld jouw unieke kwaliteiten, de kwaliteiten die alleen jij met de wereld kunt delen.’
We denken vaak nog in afgescheidenheid en zien niet op wat voor manieren en ik welke verschillende lagen ons handelen doorwerkt. Vanuit een afgescheiden perspectief kan het egoïstisch lijken om voor onszelf te kiezen, maar als we verder kijken zien we dat het op veel meer manieren doorwerkt. Als we ons goed voelen dan delen we onze positiviteit, wat per definitie al bijdraagt aan het collectief. Ook beïnvloedt het al onze daaropvolgende interacties positief. Wellicht inspireert het zelfs iemand om bijvoorbeeld ook meer zichzelf te zijn, duidelijker grenzen aan te geven of juist meer rust te nemen.
We willen niets liever dan ons unieke zelf met de wereld delen en daarom gewaardeerd worden. Als we dat zouden doen en dus naar binnen zouden keren, in plaats van buiten onszelf zoeken naar voldoening, dan zou de hele consumptiemaatschappij ook niet meer bestaan. We hoeven dan niet meer te consumeren, iets spectaculairs te doen, druk te zijn of onszelf te verdoven. We genieten nog wel van mooie ervaringen en spullen, maar we hebben dit niet meer nodig om een leegte in onszelf te vullen. Ons unieke zelf met de wereld delen geeft dan zoveel meer voldoening.
Volledig onszelf zijn betekent niet dat we geen rekening houden met anderen. Het gaat er vooral om dat we realiseren dat het onze verantwoordelijkheid is om ons unieke licht te schijnen, om onze unieke kleur in te brengen in het geheel. Dat we onze unieke bijdrage op waarde schatten en realiseren dat we op heel veel verschillende manieren bijdragen door ‘gewoon’ onszelf te zijn. Vaak hebben we niet eens door wat de impact daarvan is, door ons bijvoorbeeld eerlijk uit te spreken of kwetsbaar op te stellen. We laten dan zien dat het mogelijk is, we leggen wegen aan voor anderen, waardoor het voor hen weer iets gemakkelijker wordt. Misschien geven we net dat ene zetje of planten we een zaadje.
Volledig onszelf zijn, hoe doen we dat dan? Het is leven met ‘alles’ wat we zijn. Dus ook met de stukken die we liever verborgen houden. Vaak zijn het juist deze stukken, de afwijking van de norm, de dingen die we spannend vinden of waar we niet zo trots op zijn, die in het licht gezet willen worden. Het betekent dus ook onze trauma’s en angsten onder ogen zien. Het licht erop schijnen, zodat ze niet meer donker zijn. Vaak zijn het ook juist de kleine dingen die een grote impact hebben; ons eerlijk uitspreken bijvoorbeeld over iets dat ons bezig houdt, of ons uniek kleden, gewoon omdat we dat voelen. Dingen die misschien klein lijken maar groot voelen. Het kan heel spannend zijn om ons hart en onze intuïtie te volgen. Om datgene te doen wat ‘juist’ voelt, ook al voelen we veel angst en weerstand om de stap daadwerkelijk te zetten. Diep van binnen weten we wat de eerste stap is, we weten wat we te doen hebben. Zodra we een nieuwe deur openen, zullen vanzelf weer nieuwe delen van onze weg zichtbaar worden.
Onszelf zijn, ons eigen pad volgen voelt spannend, want het betekent vaak afwijken van de norm, je kop boven het maaiveld steken. Dat kan inspireren, maar vooral ook confronteren. Diegenen die nog niet kunnen, durven of willen veranderen, voelen hierdoor namelijk waar ze zichzelf nog beperken. Dat is geen fijn gevoel en dus genoeg reden om dit als bedreiging te zien, wel met goede intenties, namelijk om zichzelf te beschermen.
Alles wat afwijkt van de huidige norm is een potentiële bedreiging, hoe ongezond deze norm ook is. Het zet aan tot verandering en dat is buiten onze comfortzone. Daarom zullen we in het begin vaak juist projecties van anderen over ons heen krijgen; ‘je bent egoïstisch,’ ‘je neemt te veel ruimte in’, ‘je houdt geen rekening met mij.’ Terwijl, wat de ander eigenlijk echt zegt is: ‘doordat jij zo goed voor jezelf zorgt, laat je me zien waar ik mezelf nog beperk en daar benijd ik je om.’ De kunst is dus om verder te kijken en in de zien dat ons gedrag op veel meer vlakken doorwerkt. Wellicht durft deze persoon over een paar jaar opeens ook meer voor zichzelf te kiezen, omdat jij ooit dat zaadje gepland hebt, ook al zal dat misschien nooit letterlijk gezegd worden.
Naast projecties van anderen zijn er natuurlijk ook nog onze eigen angsten, trauma’s en overtuigingen die ons weerhouden om onszelf te zijn: ‘wie ben ik om..’, ‘ik heb niet genoeg kwaliteiten’, ‘ik moet nou eenmaal geld verdienen’, etc. Daarnaast voelt het ook heel kwetsbaar om onszelf volledig te laten zien, het betekent namelijk dat we datgene delen wat voor ons het allerbelangrijkste is. De mogelijkheid dat we daarop kunnen worden afgewezen raakt ons tot in onze diepste kern, verzamel dan maar eens de moed om daar in je nakie te gaan staan.
Ondanks alle weerstanden, overtuigingen en angsten die ons weerhouden om onze unieke rol te vervullen is dat tegelijkertijd wat we het allerliefst willen. We willen onszelf zijn, daarom gewaardeerd worden en daarmee bijdragen. Dus ondanks dit alles, is het de moeite waard en de reden dat we hier zijn. De manier waardoor onze levenslust weer wordt aangewakkerd en ons licht weer gaat schijnen. Steeds meer zie ik de waarde in van mezelf zijn en sinds ik inzie dat ik juist hierdoor op allerlei manieren bijdraag, haal ik weer meer voldoening uit het leven. Het motiveert me om nog meer te doen wat juist voelt, en dat is vaak buiten m’n comfortzone. Ik wil ontdekken hoe ik nog meer mezelf kan zijn. Ont-dekken, in het licht brengen, wat nog in het donker is. Afstand nemen van wat niet meer past, zodat ruimte ontstaat voor wat geboren wil worden. Mijn hart, intuïtie, verlangens en impulsen volgen, zodat mijn weg zich meer ontvouwt. Nog meer mijn unieke rol vervullen, zodat mijn vuur nog meer gaat branden.