Zo… ik kom mezelf wel tegen in dit renovatieproject van mijn huis. Zo erg dat ik vorige week dacht: ‘Wil ik hier überhaupt wel mee doorgaan? Wat heeft het voor zin? Ik kan toch ook gewoon een huis huren?’ Het lukt me niet om er echt voor te gaan, realiseer ik me, en dat zit me in de weg. Dat verklaart ook waarom nu zelfs de tweede timmerman ermee stopt en de badkamer voor de tweede keer helemaal is opengebroken. Als ik er zelf niet echt voor ga trek ik natuurlijk vergelijkbare mensen aan.
Waarom lukt het me niet om er wel voor te gaan? Het is toch een tof project? M’n eigen huisje renoveren? Een mooie plek creëren voor mezelf en de lieve mensen om me heen. In m’n hoofd wel, maar ik voel het niet.
Moet ik er dan misschien helemaal mee stoppen? Ook dat voel ik niet. Al creëert alleen die gedachte al een bepaalde ruimte. Het idee dat dit wel een mogelijkheid zou kunnen zijn voelt als een soort opluchting. Ik kan namelijk niet faken dat ik er echt voor wil gaan. Alleen op wilskracht gaat dit niet lukken.
Wat nu? Ik weet het niet meer. Het enige wat ik wel weet, is dat ik op deze manier niet verder kan. Er moet iets veranderen. Het enige wat nu zou kunnen bijdragen is om het even te laten. Te voelen, ermee te zijn. Weer zakken in het niet-weten. Te vertrouwen dat het vanuit die plek vanzelf duidelijk wordt, en dat werd het.
Ik vind het heel moeilijk om te belichamen, realiseer ik me. Daarmee bedoel ik: volledig te verbinden met het leven hier op aarde. Zelfs m’n lichaam belichamen vind ik lastig. Vooral vroeger had ik daar last van. ‘Wat leven we in een gekke wereld; die scholen, dat werkende leven, depressieve mensen, druk zijn, alcohol, verdoven, we zijn zover van onszelf verwijderd.’ ‘Wat doen we met z’n allen?’ Maar vooral: ‘Wat doe ik hier en wil ik hier wel zijn?’
Het heeft even geduurd voordat ik het kon zeggen, maar ik voel nu dat ik hier echt wil zijn. Een paar maanden geleden schreef ik nog over dat m’n licht uit stond. Die is ondertussen aan en het overlijden van een hele goede vriend heeft het laatste zetje gegeven. Ja ik ben eenheid en liefde en op een bepaald niveau heb ik inderdaad geen lichaam nodig. Al is het hele ding van hier op aarde zijn juist onze essentie belichamen.
M’n hoofd vindt het allemaal niet belangrijk genoeg. ‘Een basis zit toch in jezelf? Je voelt toch dat je hier met een reden bent? Je hebt toch wat anders te doen dan hiermee bezig te zijn?’ Ik zit daarmee echt mezelf in de weg zie ik nu. Feit is namelijk dat ik wel mijn tijd spendeer aan dit project, maar er met mijn aandacht en toewijding niet volledig bij ben. Dat terwijl het leven altijd alleen maar nu is. Dat ik hiermee juist niet in het nu ben en dus eigenlijk niet echt leef.
Hier zijn is een ding, maar ook echt met iets aards verbinden gaat nog een stapje verder. En voor mij is dat in dit geval een woning renoveren. Als iets grondend is, dan is het wel een eigen plek creëren, letterlijk een basis. Symbolisch wel.
Dus daar zit ik dan, in m’n koude huis, met de winter in aantocht. Al voel ik me eigenlijk beter dan hiervoor. Het lukt me nu namelijk wel om bij m’n ‘ja’ te komen. Een ja omdat het een feit is dat ik hier nu midden in zit en stoppen niet als de optie voelt. Dat doorgaan dus overblijft en dat dit wel de bedoeling moet zijn, anders zat ik hier niet. Ook al vindt m’n hoofd het allemaal niet belangrijk genoeg, voel ik dat dit precies hetgeen is dat ik nu te leren heb.
Bijzonder wel, dat eigenlijk zo’n tegenslag ervoor zorgt dat ik me beter voel. Dat terwijl de feitelijke situatie achteruit is gegaan, met een badkamer waar je de buitenlucht kan zien en een timmerman die is gestopt. Blijkbaar had ik deze tegenslag nodig om weer dichter bij mezelf te komen.
Het hoort dus echt bij het leven op aarde: belichaming. Het licht belichamen. Ik zie dan zo’n beeld voor me dat al het licht, liefde en wijsheid door ons lichaam helemaal naar beneden wordt getrokken, zo de aarde in. Maar daarvoor moeten we ons wel met iets aards verbinden. Iets waar ons hart in zit en waarvoor we ons toegewijd genoeg voelen, anders zijn we niet echt verbonden. Dus dat ga ik oefenen. Eerst maar eens met mijn eigen huis.