‘Als je denkt bewust te zijn, dan zou je weer eens een dag met je familie moeten doorbrengen.’ Voor mij was het vorig weekend weer zo ver; ik besloot mee te gaan op familiedag. Met ooms, tantes, neefjes en nichtje. Lasergamen, karten èn bowlen, op m’n eerste menstruatiedag. Dat wordt lachen.
Om te beginnen, mijn familieleden zijn stuk voor stuk prachtige mensen. Alleen ben ik best wel anders, of zij zijn anders dan ik ben. Nou, eigenlijk zijn we verschillend. Maar goed, ik had dus last van bepaalde dingen. Dat liet ik gebeuren, want zo gaat dat tenslotte als we ergens last van hebben, wij zijn degene die de macht uit handen geven.
Dus wat gebeurde er? Zij doen gewoon hun ding en hebben over het algemeen dezelfde normen en waarden, die verschillend zijn van mijne. Omdat ik echter alleen ben en zij met meer, ben ik tot nu toe degene geweest die zich aanpast.
Ik pas me aan, aan hoe het altijd ging en hoe het nu nog steeds gaat. Althans, ik ‘probeer’ me aan te passen, maar het lukt me niet meer. Het voelt alsof ik mezelf in een hokje probeerde te stoppen waar ik niet meer in pas en daar werd ik heel ongemakkelijk van. Zo ongemakkelijk dat ik extreem zelfbewust werd, en niet meer wist hoe ik me moest gedragen. Zo erg dat, toen m’n neefje vroeg wat ik doe, ik een rood hoofd kreeg en opeens niet meer de juiste woorden kon vinden. Terwijl ik eigenlijk van alles had kunnen opnoemen.
Het past niet meer. Bij vriendschappen zou dat misschien het einde van de vriendschap betekenen. Zodat weer ruimte ontstaat voor nieuwe vriendschappen die beter passen. Bij familie voelt dat toch anders. Ik ben bij familie toch meer bereid om in de verbinding te investeren, meer bereid om me in te leven en compassie op te brengen. Daarom zijn familieleden ook van die goede leermeesters volgens mij. Omdat we vaak zo verschillend zijn en toch de intentie hebben om met elkaar te verbinden.
Conformeren lukt voor mij dus niet meer, maar wat dan wel? In ieder geval moet het vanuit mij komen, want zij hebben nergens last van. Ik mag mijn eigen ruimte meer innemen volgens mij, in plaats van mezelf in een hokje proberen te stoppen. Ik mag staan voor mijn waarden, mijn visie, en die uitspreken. Dus dat ga ik oefenen. Pas dan kunnen we namelijk samen kijken wat voor ‘ons’ werkt. Niet omdat ik anders ben, maar omdat wij verschillend zijn. Omdat er een wederzijds verlangen is om te verbinden.
We transformeren en evolueren continu en er is altijd iemand die dat in beweging zet. Niet omdat het fijn is om de persoon te zijn die afwijkt van de groep, maar omdat het niet meer lukt om te conformeren. Het oude past niet meer, maar het nieuwe is er nog niet. Daar is voor ons de uitnodiging, voor degenen die anders zijn, degenen die niet meer meekunnen, om met iets nieuws te komen. Dat geldt op alle lagen, of dat nou in onze familie, organisaties of wereldwijd is.