Dankbaar voel ik me vandaag op eerste kerstdag, terwijl ik alleen thuis zit. Dankbaar, zacht en krachtig. Het jaar 2022 stond voor mij in het teken van een nieuw leven in Noordwijk. Ondertussen ben ik redelijk gewend aan mijn nieuwe levensstijl: Wonen in een vakantiewoning, bijna een jaar zonder baan, helemaal zelf bepalen wat ik elke dag doe en hoe ik mijn leven vormgeef. Een voorrecht, maar ook uitdagend vond ik het.
Het is interessant welke overtuigingen, angsten en frustraties afgelopen jaar allemaal voorbij zijn gekomen. Ik heb toch geen baan nodig om me waardig te voelen? Maar waarom voel ik dat dan niet? Hoe haal ik voldoening uit wat ik doe? Wat zijn we überhaupt aan het doen? Waar gaat het leven om? Grote vragen, maar wel belangrijk volgens mij.
Ik had natuurlijk ook kunnen kiezen om me niet bezig te houden met dit soort vraagstukken. Bijvoorbeeld door weer een baan te nemen, of iets anders te doen, maar dat voelde voor mij toen niet kloppend. Ik koos ervoor om te zakken in de leegte, in het niet weten en in de onzekerheid.
Als confronterend ervaarde ik het, een positie waarin alles kan maar niets hoeft. Wat doe je dan? Wat doet er echt toe? Ik voelde me een beetje als iemand die met pensioen is en zich zinloos voelt na een leven lang gewerkt te hebben. Of als iemand die zich na twee weken vakantie begint te vervelen, omdat die gewend is om zich te laten leiden door alle verplichtingen en verwachtingen van buitenaf.
Ik wilde leven in plaats van geleefd worden. Ik wilde zelf mijn leven vormgeven, maar ik merkte dat ik het in een bepaalde mate verleerd was. Volgens mij verleren de meeste van ons dat al vrij snel, omdat er op school nou eenmaal al gigantisch veel van ons verwacht wordt en we het contact met onze innerlijke leiding dan steeds meer verliezen.
Maar wat is daar dan, binnen in ons? Achter al die normen en verwachtingen?
Daar zijn we zelf. Met al onze liefde en al onze pijnen.
Ja, ook onze pijnen, maar als we niet met deze plek verbinden, wat leven we dan nog?
Waarom is het zo spannend om helemaal naar binnen te gaan? Waar zijn we bang voor?
Omdat we niet weten wat we daar tegenkomen. Omdat we bang zijn voor de waarheid. Omdat we zijn vergeten wie we echt zijn. Bang om dieper en dieper te zakken en dan te verdwalen in het donker. Bang dat we onszelf kwijtraken. Maar om onszelf te vinden, moeten we onszelf kwijtraken. Althans, onze identiteit dan, en dat is spannend als we denken dat we dat zijn. Toch is de weg naar binnen de enige weg. Er is geen achterom of sluiproute, we kunnen er niet omheen, we moeten er doorheen.
De laatste tijd merk ik dat de verbinding met mijn innerlijke leiding toeneemt. Ik voel een verbinding die me altijd leidt en dat voelt ontspannen, gefundeerd en krachtig. Het afgelopen jaar heeft daar veel aan bijgedragen, maar ook mijn nieuwe woonplek helpt een handje. Het voelt een beetje alsof ik vanaf een afstand naar de samenleving kan kijken nu ik hier woon. Ik laat me veel minder meeslepen door alles wat zo normaal lijkt en verwacht wordt. Alsof ik veel minder vatbaar ben voor invloeden van buitenaf, zodat meer ruimte overblijft om mijn eigen leiding te volgen. Ergens woon ik natuurlijk ook een beetje buiten de samenleving nu, maar het voelt heel fijn dat ik zelf kan kiezen wanneer ik daar weer induik. Want ik hou er ook van; mensen, gezelligheid, cultuur en dansen. Ik voel me steeds minder van de wereld, maar in de wereld.
Het was een jaar met uitdagingen, maar blijkbaar is weerstand nodig om onze eigen kracht te leren kennen. Het doet me denken aan een tijdje geleden, toen ik door het bos liep. Een rij bomen was toen omgezaagd en het viel me op dat de rij erachter was omgevallen. Het bleek dat de achterste bomen opeens niet meer de bescherming hadden tegen de wind die ze gewend waren. Een kwaliteit die ze ook zelf in potentie hebben, maar nooit ontwikkelde. Ik voel me vandaag een beetje als die boom die niet alleen in potentie krachtig is, maar dat ook voelt.
Misschien was dit wel mijn beste kerstdag tot nu toe. Wat voelt het fijn om me zo verbonden en compleet te voelen in mezelf. Dankjewel 2022, dat ik die verbinding vandaag ervaren mag.
