Ik kan dansen of gedanst worden. Gedanst worden betekent dat ik niet degene ben die danst, maar dat de dans mij danst. Er is dan iets groters wat me leidt. Terwijl ik dans ben ik tegelijkertijd de toeschouwer en verwonder ik me over de bewegingen die mijn lichaam maakt. Bewegingen die ik nooit had kunnen ‘bedenken’. Het is alsof ik inplug op iets groters. Ik luister naar wat ontstaan wil en ben dan dienstbaar aan deze kracht, de kracht leidt en ik volg. Als het lukt me daaraan over te geven dan klopt alles. Iets dat in het ‘echte’ leven niet anders is.
Inpluggen is verstillen, zodat het stil genoeg is om de innerlijke leiding te kunnen horen. Dat betekent dus stoppen met bedenken, stoppen met buiten mezelf zoeken, maar naar binnen keren. Vanuit daar ben ik verbonden met iets groters. In de dans is mijn lichaam in staat om daar uitdrukking aan te geven. Vereist is dan wel dat ik ‘onvoorwaardelijk’ deze leiding volg, dus ook als mijn lichaam even niet bewegen wil of een beweging wil maken die er raar uitziet. ‘Ik kan toch niet opeens stil gaan staan midden op de dansvloer?’ ‘Wat zullen mensen wel niet denken?’ Op dat moment kan ik de neiging hebben om ertussen te gaan staan, mijn beweging aan te passen en daarmee blokkeer ik de flow.
Ook in het ‘echte’ leven kan ik kiezen om de leiding te volgen. Ook daar is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan vanwege programmeringen en gevoelens die me confronteren en uitdagen. En toch… hoort dat er allemaal bij, het hoort bij het ‘mens-zijn’. Het zorgt er ook voor dat ik alles zo intens kan ervaren, me zo liefdevol en ook zo krachtig kan voelen. Volgens mij is dat ook precies wat ik hier kom doen; uitdrukking geven aan datgene wat diep van binnen in me leeft. Helemaal mezelf durven zijn. En volgens mij kan ik dat mijn hele leven blijven oefenen. Het goede nieuws is wel: ik kan me altijd weer opnieuw afstemmen, hoe ver ik ook ben afgedwaald. Altijd kan ik naar binnen keren, want mezelf heb ik altijd bij me.
Ook in de dans merk ik dat het afstemmen zich blijft verdiepen. Steeds beter voel ik de leiding en steeds weer ontdek ik diepere lagen in mezelf. Extra bijzonder vind ik het, wanneer ik samen met iemand dans en we beide zijn afgestemd op deze kracht. Het blijft me verwonderen dat de bewegingen precies in elkaar passen en dat we zelfs bij de meest vurige dans niet tegen elkaar aanbotsen.
Dat het me steeds beter lukt om in de dans af te stemmen betekent niet dat ik dan altijd in de flow ben. Soms ben ik bezig met wat anderen vinden, voel ik me eenzaam, vind ik de muziek stom. Al is dat allemaal oké. Ook al voelt dat in het moment dan niet zo. Soms kan het zelfs fijn zijn om me helemaal over te geven aan zware gevoelens. De woede en het verdriet te doorvoelen. Lekker te schreeuwen en te janken op de dansvloer. Al is het ook dan nodig om die impuls te durven volgen en los te laten wat anderen daarvan vinden.
Elke keer als ik me overgeef aan de woede of het verdriet merk ik dat de energie echt transformeert. Zo zat ik op een dag niet lekker in m’n vel en wilde ik op de dansvloer graag verbinden, maar lukte dat niet. Dit maakte me extra verdrietig, waarop ik me naar binnen keerde en me er helemaal aan overgaf. Waarop iemand juist toen naar me uitreikte om te verbinden. Op dat moment werd voor mij weer zo bevestigd dat dingen niet lukken als we buiten onszelf zoeken, maar zodra we naar binnen keren automatisch de juiste dingen aantrekken.
Wat in de dans kan, kan ook in het dagelijks leven. Wat op micro niveau geldt, geldt namelijk ook op macro niveau. Ook in het dagelijks leven word ik geleid en kan ik me afstemmen. Ik kan daar beter in worden, door te oefenen. Door te verstillen, te luisteren en mijn overtuigingen te doorbreken. Dat op zichzelf is al uitdagend genoeg, maar om daar überhaupt aan te beginnen moet ik eerst geloven dat ik verbonden ben met iets groters. Ik moet vertrouwen dat de leiding echt bestaat voordat ik me eraan over kan geven.
Ik ben verbonden met alles om me heen, ook al lijkt dat in onze samenleving niet zo. Vaak doe ik alsof ik een afgescheiden individu ben en daarom denk ik dat ik alles alleen moet doen. Dat ik doelen moet stellen en moet handelen als ik wat wil bereiken in m’n leven. Als ik echter vanuit een groter plaatje kijk dan zie ik dat ik onderdeel ben van een groter geheel, dat ik mezelf niet eens kan isoleren want alles heeft invloed op elkaar. Ik ben als een cel in een lichaam en het enige wat ik kan doen is de rol van mijn unieke cel vervullen. Ik mag er dan op vertrouwen dat het lichaam mij aanstuurt.
Mijn innerlijke leiding volgen is extra spannend wanneer er geen leiding lijkt te zijn. Er is dan geen garantie dat die leiding weer gaat komen. ‘Wat nou als ik te passief word?’ ‘Of zelfs depressief?’ ‘Ik wil toch wat met m’n leven?’ ‘Dat ga ik echt niet bereiken als ik de hele tijd stil ga zijn.’ Op dat moment kan ik de neiging hebben om ertussen te gaan staan, te ‘bedenken’ wat ik moet doen en dat is zonde. Deze kracht is namelijk zoveel genialer dan mijn kleine ‘ik’ die het allemaal zelf probeert te bedenken. Het enige wat ik daarmee bereik is het blokkeren van de flow, waardoor creatie niet de mogelijkheid heeft om zich tot haar volle potentieel te ontvouwen. Geen leiding is ook leiding en ik was verleerd om de stilte echt op waarde te schatten. Als ik echt goed luister, dan hoor ik dat de stilte helemaal niet stil is. Diep in de stilte is gigantisch veel beweging en komt nieuwe creatie tot stand. Net als een baby die pas als het moment daar is, gezond ter wereld komt.
Verstillen betekent niet passief zijn, maar het is afstemmen op een leiding die kan aanzetten tot beweging. Het is yin en yang, beide even waardevol. Als ik de vrouwelijke kwaliteiten (verstillen, geduld) meer omarm, dan heeft creatie de tijd om zich volledig te ontvouwen. Wanneer het moment daar is, kan ik mijn mannelijke kwaliteiten (actie, handelen) inzetten om daar uiting aan te geven. Als het lukt me daaraan over te geven dan klopt alles.