‘Anders ga je weer een leuke baan zoeken, dan verdien je ook weer geld.’ Zegt de liefste vader van de wereld tegen me, met de beste intenties, en ik ben ‘getriggerd’. Ik weet dat triggers een uitnodiging zijn om naar mezelf te kijken, als iets me raakt zegt dat iets over mij, over mijn patronen en overtuigingen. Waarom ‘laat’ ik me raken? Waarom heb ik daar zo’n last van? Waarom kan ik het niet gewoon zien voor wat het is? ‘Een opmerking van een ander, wat iets zegt over zijn wereld, zijn waarheid, wat voor hem werkt.’
Het raakt me zo omdat iets in mij verlangt naar zo’n baan. Ergens omarm ik mijn rol nog niet helemaal, wil ik gewoon ‘normaal’ zijn. Waarom pas ik niet gewoon in het systeem? Een baan, geld verdienen, leuke dingen doen en daar dan voldoening uithalen. Tegelijkertijd ‘weet’ ik dat dit helemaal niet is wat ik echt wil.
Ik wil leven in die nieuwe wereld, een mooiere wereld, waarvan ik voel dat die bestaat. Ik weet dat de huidige maatschappij niet klopt. Het is niet normaal om oorlog te voeren, chronisch medicatie te slikken, je buren niet te kennen, te werken om te overleven. We kunnen veel meer in verbinding leven, vanuit compassie, waarheid, intuïtie, transparantie, plezier, in onze kracht.
Sommige zullen zeggen dat ik een dromer of een idealist ben. Dat het nou eenmaal zo is en dat we dat niet kunnen veranderen, maar dat geloof ik niet. Dat het nu zo is, betekent niet dat het zo zal blijven. In essentie zijn we allemaal (zonder uitzondering) liefde en met elkaar verbonden, zelfs onder deze bizarre omstandigheden waarbij we de aarde, onszelf en elkaar uitbuiten.
Eigenlijk wil ik helemaal niet in dit systeem passen. Daarvoor ben ik niet door dat geboortekanaal geperst. Ik ben hier hier om te leven, niet om te overleven. Ik neem geen genoegen met minder. Ik wil een nieuwe weg bewandelen, ik wil voluit leven, in m’n kracht staan, volledig mezelf zijn, uitvinden hoe het wel klopt. Dat is wat ik echt wil, maar dat neemt niet weg dat ik dat lastig en spannend vind. Dat ik getriggerd wordt, dat ik beïnvloed wordt door de heersende normen en waarden en mijn eigen opgebouwde patronen.
Als ik mijn weg uitdagend vind heb ik soms de neiging om die af te wijzen, net als een klein kind vind ik het dan oneerlijk en wil ik ook in het systeem passen. Tegelijkertijd weet ik dat het niet waar is en dat het oké is om me soms zo te voelen, dat het oké is om geraakt te zijn. Dat deze momenten juist een gelegenheid zijn om in te zien welke patronen en overtuigingen m’n leven beïnvloeden. Het laat me inzien waar ik nog meer mezelf kan zijn, waar ik nog steviger kan staan en nog zachter mag zijn naar mezelf.
Dankjewel pap dat je m’n spiegel bent, dankjewel voor deze trigger die me uitnodigt om naar mezelf te kijken. Dankjewel voor het inzicht dat ik nog meer mijn eigen weg wil bewandelen, en ook dankjewel omdat je altijd voor me klaarstaat. Deze tekst schrijf ik aan mezelf en aan iedereen die ermee resoneert:
Het heeft een reden dat je niet in het systeem past, het is de bedoeling. Als iedereen in het systeem zou passen, dan zou er nooit iets veranderen. Je voelt dat het anders kan.
In het systeem passen zorgt voor ‘normaal’ zijn, erbij horen, zingeving, bezig zijn, een inkomen hebben. Dus het is logisch dat je dit probeert en dat iets in jou daar (nog) naar verlangt. Jouw energie wijkt teveel af van het huidige systeem en dat is de bedoeling, het is niet jouw weg, jij komt hier iets anders doen.
Je mag ‘jouw’ weg erkennen. Kiezen voor jouw unieke pad en daarvoor staan, ook al vind je dat spannend. Als je jouw weg volledig omarmt dan verdwijnt de behoefte om in het systeem te passen, opmerkingen zullen je dan vanzelf niet meer raken. Je verzet je dan niet meer tegen jouw situatie. Je zoekt dan geen erkenning meer in de buitenwereld, maar je leeft van binnenuit. Jouw kern, jouw unieke ‘zijn’ straalt dan naar buiten. Dit deel je automatisch met de wereld en van hieruit zal je ook creëren, niet omdat dit voor voldoening zorgt, maar omdat je je voldaan voelt en daar expressie aan geeft.
Pas als overtuigingen, angsten en patronen je leven niet meer domineren ontstaat ruimte om naar je eigen stem te luisteren. Wat vertelt je intuïtie? Wat klopt voor jou? Hoe wil je leven? Jouw unieke weg bewandelen doe je door je te richten op je centrum. Vanuit je centrum volgt altijd inspiratie omdat je vanuit daar verbonden bent met alles om je heen, je ‘bent’ dan leven, je bent er onderdeel van, je kan er niet los van zijn. Je bent dan als een cel in een lichaam of een puzzelstukje in een puzzel. Het leven leeft altijd, het is continue in beweging, het kan niet eens niet leven. De kunst is om hierop in te pluggen en je centrum is de stekker.
Vanuit je centrum sta je in verbinding met de magie van het leven. De magie die overal is, onafhankelijk van locatie of gebeurtenis. Daar voel je je compleet, klopt alles en weet je precies wat je wel of juist niet moet doen. Vanuit daar heb je geen last van de maatschappij die niet aansluit bij jouw waardes. Je leeft dan van binnenuit en creëert zelf die nieuwe wereld samen met anderen die dat ook doen.