Geen baan hebben, een luxepositie kan je zeggen, en dat is het ook, dat besef ik me. Tegelijkertijd ervaar ik het als uitdagend. Want wat ben ik nog als ik geen baan heb? En hoe haal ik voldoening uit wat ik doe?
Een baan hebben zorgt voor een bepaalde geruststelling. Lekker bezig zijn, geld verdienen en meedraaien in de maatschappij. Tegelijkertijd houdt het ons in een vicieuze cirkel. Werken, geld verdienen en weer uitgeven. Niets mis mee en mooi, als we op deze manier als maatschappij kunnen functioneren. Tegelijkertijd zie ik dat veel mensen hun werk niet, niet op deze manier, of niet zo veel zouden uitvoeren, als ze er geen geld voor zouden krijgen. Hier zorgt geld er dus voor dat we ons bezig houden met dingen die we vanuit onszelf niet zouden doen. Het zorgt voor afleiding en kan ons weghouden van onze unieke bijdrage.
Geen baan hebben is, net als vakantie, voor een bepaalde periode fijn. Maar na een tijdje ontstaat weer de drang om te werken. Hoe kan het toch dat we, ook als we ons werk geheel vanuit onszelf niet zouden doen, weer liever aan het werk gaan? Kunnen we niets leukers verzinnen dan ons werk waar we, als we echt eerlijk zijn naar onszelf zijn, eigenlijk helemaal niet zo enthousiast over zijn? Waarom lukt het ons niet om ons leven zelf vorm te geven? Waarom lukt het niet om de waardering geheel uit onszelf te halen, maar hebben we een externe validatie nodig, in de vorm van bijvoorbeeld geld of aanzien?
In een samenleving waar we van jongs af aan al leren dat het niet genoeg is als we gewoon onszelf zijn en daarmee automatisch onze unieke kwaliteiten met de wereld delen, zijn we verleerd om ons leven zelf vorm te geven. Pas als je goede cijfers haalt, mooi genoeg bent, sterk bent, succesvol bent, presteert, dan doe je er toe. We zijn verleerd om echt van binnenuit te leven en onze eigen grootsheid te belichamen. Te beseffen dat we ‘creators’ zijn. We zijn zoveel krachtiger dan we beseffen. We hebben allemaal iets unieks te brengen. We zijn als legbatterijkippen die worden vrijgelaten en dan op dezelfde plek blijven staan, omdat ze nog nooit verder hebben gelopen. Toch geloof ik dat wij, net als die kippen, uiteindelijk doorkrijgen dat we verder kunnen lopen, als we maar lang genoeg op die open plek blijven staan.
Als geld en externe validatie niet meer zo belangrijk is, dan lukt het niet meer om in een baan te blijven wanneer de inspiratie niet geheel van binnenuit komt. We staan dan opeens op een heel andere plek. Wat geeft zoveel voldoening dat we ons er volledig aan toewijden, ook als we er niets mee zouden verdienen? Maar vooral: ‘Wat ben ik nog als ik geen baan heb?’
Naast geld en bezig zijn, zorgt een baan voor een bepaalde identiteit. ‘Ik ben coach’ ‘Ik ben ondernemer’ ‘Ik ben docent’. Maar is dat echt wat we zijn? Bestaan we niet meer als we die baan niet hebben? Kunnen we ons waardig voelen, ook zonder baan? Kunnen we onszelf zien, erkennen en waarderen in al onze unieke kwaliteiten? Onze unieke bijdrage die we met de wereld delen op ieder moment van de dag. Hebben we eigenlijk wel door wat onze impact is? Is het onze onschuld, zorgzaamheid, openheid, waar we anderen zo mee inspireren? Onze drang naar avontuur, onze zachtheid, kracht? Dat we onze ruimte durven innemen, voor onszelf durven opkomen, onze grenzen zo goed aangeven? We zijn zoveel meer dan onze baan.
Waar zijn we eigenlijk goed in? Wat is onze unieke bijdrage en waarvoor willen we onszelf waarderen?
Als we onszelf echt kunnen zien in onze kwaliteiten, dan maakt het niet uit of we daar dan wel of niet een baan in hebben. We leven dan van binnenuit en dragen automatisch bij. We hebben dat dan niet meer ‘nodig’ om onszelf waardig te voelen. Dat vervolgens ook geld binnenstroomt is dan mooi meegenomen. Sterker nog, ik geloof dat dit een automatisch gevolg is als we van binnenuit leven. We leven dan ons unieke puzzelstukje en zijn in harmonie met alles om ons heen. Dan ontstaat synchroniciteit en komt het leven ons helpen.