Ik vraag me weleens af hoe dat werkt, co-creëren met het leven. Welke invloed hebben we eigenlijk? In hoeverre staan dingen vast en wat is de invloed van onze vrije wil? (Ervan uitgaande dat we die hebben.) Zijn we slechts passagiers, en is de enige invloed die we hebben, de manier waarop we een bepaalde situatie ervaren? Of kunnen we ook daadwerkelijk invloed uitoefenen? Is het aan ons in hoeverre we de blauwdruk, die voor ons geschreven is, ook echt leven?
‘Co’-creëren. Samen dus. Dat betekent dat we niet alles zelf hoeven bedenken vanuit onze beperkte persoonlijkheid. Het betekent dat we samenwerken met iets groters dan onszelf. Het grotere veld noem ik het. Het impliceert ook dat wij daarin iets te betekenen hebben. Anders zou het geen co-creëren heten.
Ik ga ervan uit dat we zowel een blauwdruk als een vrije wil hebben. Een blauwdruk waarin sommige dingen vaststaan, dingen die we als ziel willen leren en ervaren. Daarom bestaat er ook zoiets als astrologie of Human Design. Of komen mensen en gebeurtenissen ‘toevallig’ op ons pad. Ik denk dat we allemaal wel dat soort situaties kennen. Al zouden we dat ook kunnen toeschrijven aan toeval.
Naast onze blauwdruk bestaat er ook vrije wil volgens mij. We kunnen stellen dat alles al vaststaat en dat de vrije wil maar een illusie is. Dat we denken dat we een bepaalde keuze maken, maar dat dit eigenlijk niet echt gebeurt. De vraag die dan rijst is: wie heeft dan die blauwdruk gecreëerd? En had die wel een vrije wil? Is dat god? De bron? Of zijn we het misschien zelf? En als het de god is, wie zijn wij dan?
Ik denk dat we het zelf zijn. Stukjes god in verschillende pakjes. Grootheidswaanzin? Of misschien juist nederigheid? Of misschien wel beide? Omdat we maar een druppeltje en tegelijkertijd de zee zijn.
Onze persoon is afgescheiden en in essentie nederig omdat het maar een heel klein deel van het geheel is. Onze kern is daarentegen verbonden met het geheel en daarom groots. Veel mensen denken echter dat ze alleen hun persoon, hun lichaam, zijn, en zijn daarmee het tegenovergestelde van nederig. Ze identificeren zich volledig met hun ego en moeten zich daarom wel groots voordoen. Omdat ze zich anders heel klein en kwetsbaar voelen, omdat ze zich geen onderdeel van het geheel voelen, omdat ze die verbinding niet ervaren.
Co-creatie is volgens mij een samenwerking tussen onze persoon en het geheel. Een samenwerking tussen het fysieke en energetische. Een samenwerking tussen het mannelijke en vrouwelijke. Wij zijn degenen die de blauwdruk uiteindelijk ‘belichamen’. Dus ergens staat het vast, krijgen we precies wat we nodig hebben, en tegelijkertijd gaat het niet geheel vanzelf.
Dus hoe doen we dat, co-creëren? Welke invloed hebben we? De kunst is volgens mij om met onze persoon/ ons ego in dienst te zijn van het geheel, nederig te zijn. In dienst te zijn van onze innerlijke stem, ons hart, onze kern. De kunst is ten eerste om af te stemmen op die stem. Echt leren luisteren, daar de tijd voor nemen. Dat hoeft niet per se in een stilteretraite. Dat kan wel helpen, maar de kunst is om het te integreren in ons dagelijks leven. Steeds weer afstemmen, diep van binnen luisteren. Zodat we het niet nodig hebben dat iets van buitenaf ons dwingt om naar binnen te keren, omdat we zelf te veel zijn afgedwaald en ons ego te druk is met dingen die eigenlijk niet echt belangrijk zijn.
Vervolgens is het de kunst om uiting te geven aan die stem, daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat kan gaan om handelen, maar ook juist om geduld. Handelen buiten onze comfortzone, afwijkend van normen en waarden, meestal niet de weg van de minste weerstand. Geduld kan misschien nog wel spannender voelen dan handelen, omdat we dan echt moeten vertrouwen dat we geleid worden. Echt durven wachten, zodat iets tot volledige bloei kan komen.
Onze persoon, ons ego, is waardevol. Zonder dat zouden we niet als individu kunnen leven. De uitdaging voor het ego is echter dat het zich nederig opstelt en zich realiseert dat het niet de leiding heeft. Dat het in plaats van persoonlijke belangen na te streven, die innerlijke stem volgt. Dat het beseft dat het geleid wordt door iets groters en zich daardoor juist realiseert dat het daar ook onderdeel van is. De uitdaging voor het ego is om die innerlijke stem te volgen die vaak niet logisch en juist wel spannend is. Daarom is voor co-creatie moed vereist volgens mij.
Moed impliceert dat we een keuze hebben. Dat we iets kiezen, ondanks de spanning, ondanks de weerstand, ondanks de pijn. We hebben een moedige persoonlijkheid nodig voor co-creatie. Als we trouw blijven aan onze essentie kunnen we ons namelijk niet meer verschuilen achter de massa, achter normen en maskers. Dat kan best wel ‘naakt’ en kwetsbaar voelen.
Wanneer we trouw zijn aan onszelf, meer in ons licht gaan staan, dan is de kans groot dat onze omgeving dat als confronterend evaart. Het laat anderen namelijk zien waar zij nog niet trouw zijn aan zichzelf en dat kan confronterend zijn. De kans bestaat dat de confrontatie te bedreigend voelt en dat ze daarom liever jouw licht proberen te dimmen, dan dat ze zelf meer in hun licht gaan staan. Dan moeten ze namelijk hun eigen schaduwkanten onder ogen zien en dat kan spannend zijn. Liever jou (vaak onbewust en om zichzelf te beschermen) kleiner maken, dan de moed opbrengen om naar zichzelf te kijken.
Uitdagend wel, co-creëren. Eerst durven zakken in de stilte, in de onzekerheid, dan het ego dat de leiding uit handen mag geven, verantwoordelijkheid pakken, en vervolgens nog dealen met alle gevolgen en projecties van anderen. Toch is dat wat we het liefst willen. We willen van binnenuit leven, we willen ons verbonden voelen met het geheel, we willen in dienst zijn van het leven. Natuurlijk kunnen we ook kiezen om het buiten onszelf te zoeken, gevolg te geven aan de verlangens van ons ego: status, geld, macht. Maar uiteindelijk voelt dat leeg, is het nooit genoeg. De kunst is om van binnenuit te leven, expressie te geven aan onze kern. Dan kunnen we nog steeds prima in een dikke auto rijden, gewoon omdat het leuk is en omdat we in een lichaam op aarde leven.